Dejected Joy

Όνειρα, φιλοδοξίες, σκέψεις... Σκέψεις που κατέκλυζαν το μυαλό μου τόσα χρόνια, δημιουργούσαν σενάρια για το πως θα είναι η ζωή μου, πως θα ήθελα, για την ακρίβεια, να είναι. Επιλογές που οδήγησαν σε αυτή τη στιγμή. Μπήκα στη σχολή που ήθελα, εκεί που πίστευα ότι θα μπορέσω να ανακλύψω και να κατανοήσω όλα όσα με προβλημάτιζαν και με συνέρπαζαν ταυτόχρονα. Ακόμα και το άγνωστο με μάγευε, με κυρίευε, πόσο μάλλον η σκέψη ότι μετά από κάποια χρόνια ίσως καταφέρω να ρίξω μία κλεφτή ματιά πέρα από αυτό. Όλα αυτά ήταν το κίνητρό μου για να πιεστώ, να κουραστώ διαβάζοντας, ώστε να μου δοθεί αυτή η ευκαρία. Ευτυχώς, τα κατάφερα. Όμως γιατί δεν νιώθω αυτόν τον ενθουσιασμό που ένιωθα; Ή μάλλον γιατί δεν τον νιώθω κάθε φορά που το σκέφτομαι, όπως συνέβαινε; Τελευταία φορά που τον ένιωσα ήταν όταν είδα αναλυτικά τα μαθήματά μου στον οδηγό σπουδών που μας έδωσαν. Εκστασιάστηκα! Όμως, αυτά τα συναισθήματα δεν είχαν μεγάλη διάρκεια. Δεν ξέρω τι παθαίνω, πραγματικά. Για κάποιο λόγο βαριέμαι που ζω. Έλεγα και λέω ότι θέλω να κάνω τόσα πράγματα τώρα που δεν έχω την περσινή πίεση. Έχω γράψει μία λίστα με όνομα “Dreams”. Εκεί βρίσκονται όνειρα που μπορούν να εκπληρωθούν τόσο μακροπρόθεσμα όσο και βραχυπρόθεσμα. Μία λίστα με βιβλία είναι εκεί μέσα. Βιβλία που έχω και δεν κάθομαι να διαβάσω. Ακόμα να τελειώσω το «Έγκλημα και Τιμωρία», μου μένει ο 2^ος τόμος. Εντάξει, το βαριέμαι αλλά και πάλι δεν αφήνω ποτέ βιβλίο στη μέση. Ωστόσο, πάντα βρίσκω κάτι άλλο να γεμίσω το χρόνο μου αποφεύγοντας με δεξιοτεχνία αυτό το βιβλίο. Και αυτό δεν συμβαίνει μόνο με τα βιβλία. Γενικότερα, έχω χάσει την όρεξή μου. Έχω πλησιάσει τα όρια της νωθρότητας και ούτε που με απασχολεί. Το χειρότερο απ’όλα είναι ότι δεν μπορώ να καταλάβω γιατί μου συμβαίνει όλο αυτό. Μήπως δεν θέλω; Ίσως. Έχω μία ιδέα, ωστόσο. Είναι κάτι που σκεφτόμουν συχνά πριν κάμποσο καιρό. Είχα απογοητευτεί από τον εαυτό μου που δεν προσπάθησα όσο μπορούσα αυτή τη χρονιά. Βέβαια, θα μου πει κανείς ότι τέλος καλό, όλα καλά αλλά δεν θα βοηθήσει ιδιαίτερα. Είναι άσχημο να συνειδητοποιείς ότι σε μία τόσο κρίσιμη στιγμή(σύνολο -πολλών!- στιγμών βασικά) της ζωής σου δεν έκανες ό,τι μπορούσες για να αποδείξεις την αξία σου. Το μόνο που με παρηγορούσε είναι ότι δεν ήταν τόσο οριστικό το αποτέλεσμα, ώστε να μην μου δινόταν άλλη ευκαιρία να πάρω αυτό που αξίζω. Δηλαδή, θα έχω την ευκαιρία να το κάνω και μέσα από τη σχολή. Όμως, αν συμβεί το ίδιο; Αν τελικά δεν αφοσιωθώ πλήρως για μία ακόμη φορά; Αυτές είναι οι σκέψεις μου με ρίχνουν ψυχολογικά και μάλλον ευθύνονται για την βαρεμάρα που νιώθω. Αλλά πρέπει να τελειώσει όλο αυτό. Θέλει αποφασιστικότητα. Θα το παλέψω.