Green Coercion

Έναυσμα της σημερινής ανάρτησης αποτέλεσε μία βρύση που άφησα ανοιχτή. Έβλεπα το νερό να τρέχει και εκείνη τη στιγμή θυμήθηκα όλη την προσπάθεια που είχαμε κάνει ως περιβαλλοντική  ομάδα στη Γ’ γυμνασίου. Είχαμε ευαισθητοποιήσει αρκετούς(και, κυρίως, είχαμε ευαισθητοποιηθεί οι ίδιοι,σε ένα πόσοστο εν πάση περιπτώσει :Ρ) όσον αφορά το θέμα του νερού. Πέρα από το ζήτημα της ατομικής ευθύνης, που μπορεί-θεωρητικά-  να ικανοποιηθεί από ευσυνείδητα άτομα, τίθεται και αυτό της κοινωνικής. Γιατί δεν προτίθεται(τουλάχιστον εύκολα) κάποιος να αφιερώσει μέρος του ελεύθερου χρόνου του σε διάφορες εκστρατείες ενημέρωσης για ποικίλλα περιβαλλοντικά προβλήματα. Και αναρωτιέμαι: Είναι καλύτερα ένας δάσκαλος, για παράδειγμα, να αφιερώσει τον ελεύθερό του χρόνο σε τέτοιες εκστρατείες ή να εμβαθύνει σε γνώσεις και σε μεθόδους διδασκαλίας,  ώστε να  προσφέρει στην κοινωνία για αυτό που προορίζεται λόγω του επαγγέλματός του; Στην περίπτωση αυτή σίγουρα το δεύτερο γιατί το επάγγελμα του δασκάλου εμπεριέχει από μόνο του το πρώτο, αφού ο δάσκαλος μπορεί να καλλιεργήσει στα παιδιά περιβαλλοντική συνείδηση. Όμως, αυτό δεν ισχύει σε άλλα επαγγέλματα. Οπότε το ερώτημά μου παραμένει. Εγώ έχω καταλήξει, χωρίς να είμαι σίγουρος, ότι δεν αποτελεί υποχρέωση όλων των ανθρώπων η κοινωνική δραστηριότητα για τα περιβαλλοντικά ζητήματα. Είναι προσωπική επιλογή του καθενός(εφόσον φυσικά σέβεται την ατομική του ευθύνη) να θέλει να γίνει καλύτερος στο αντικείμενό του, να θέλει να εκπληρώσει όνειρα ζωής, να θέλει να επανορθώσει για καταστάσεις που τον στεναχωρούν, αντί να «συμμετέχει δραστικά στην προστασία του περιβάλλοντος». Δεν μπορεί η ανικανότητα της πολιτείας να στερήσει αυτό το δικαίωμα σε αυτά τα άτομα. Εξ’άλλου υπάρχουν και αυτοί οι οποίοι σπουδάζουν με θέμα το περιβάλλον, οι οποίοι είναι υποχρεωμένοι να συνεισφέρουν στην κοινωνική δραστηριότητα. Φυσικά, το ιδανικό θα ήταν όλοι να αφιερώνουν έστω και λίγο χρόνο σε αυτό το σκοπό και γι’αυτό ακριβώς πρέπει να επαινούνται και να επιδοκιμάζονται αυτοί που το καταφέρνουν. Όμως, δεν είναι δίκαιο να κατακρίνονται οι υπόλοιποι μόνο και μόνο επειδή έχουν θέσει διαφορετικές προτεραιότητες. Και αυτά που «πιπιλίζουν» οι ψευτοοικολόγοι του στυλ: «Το περιβάλλον πρέπει να είναι η πρώτη προτεραιότητα, αφού οτιδήποτε άλλο δεν θα έχει σημασία αν καταστραφεί!» δεν τα μπορώ. Ας αφιέρωναν κάποια από τα μεγάλα μυαλά της επιστήμης χρόνο στο περιβάλλον, αντί να είναι ολοκληρωτικά αφοσιωμένοι στο έργο τους, να δούμε που θα βρισκόμαστε τώρα. Γι’αυτό, πρέπει να υπάρχει σεβασμός προς το δικαίωμα κάποιου να θέτει τις προτεραιότητές του όπως αυτός νομίζει.