Reign of "Normal"

Προκαταλήψεις... Αυτή ήταν η σκέψη της ημέρας που με απασχόλησε, ύστερα από τη σημερινή επίσκεψη εμένα, του αδερφου και της μάνας μου στη θεία(αδερφή του παππού μου). Πάνω στη συζήτηση για τα πολιτικά ειπώθηκε πως «Ο Τσίπρας είναι και άθεος». Δεν την κατηγορώ όμως τη θεία, μέσα σε τέτοιες προκαταλήψεις μεγάλωσε. Μάλιστα, τη θεωρώ αρκετά προοδευτική για τα δεδομένα. Παρ’όλα αυτά υπήρξε έναυσμα για μία εποικοδομητική συζήτηση στο δρόμο της επιστροφής μεταξύ των τριών μας. Μιλήσαμε για προκαταλήψεις, στερεότυπα ασκώντας ταυτόχρονα αυτοκριτική(την πέσαμε στη μάνα μου που είναι προκατειλλημένη με τα tattoo σε όλο το σώμα :Ρ). Ωστόσο, το μυαλό μου κόλλησε στο θέμα της θρησκείας. Ειδικότερα, στην αρνητική αντιμετώπιση που υιοθετούν τα δύο «στρατόπεδα», με τους πιστεύοντες να επικαλλούνται ύβρεις και αμαρτίες και τους μη πιστεύοντες να χλευάζουν την πίστη. Αυτό που σκέφτηκα είναι ότι, στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, οι θρησκευόμενοι(που διακατέχονται από τέτοια στερεότυπα) είναι μεγάλης ηλικίας. Και γι’αυτό το λόγο δεν μπορώ να τους κατηγορήσω. Ή μάλλον μπορώ, αλλά τους καταλαβαίνω. Δεν είχαν κάποιον να τους μιλήσει για τη σημασία της διαφορετικότητας, πόσο μάλλον της ανεξιθρησκείας. Στην «αντίπαλη όχθη», ωστόσο, οι περισσότεροι άθεοι είναι νεαρά άτομα. Και σε αυτό έγκειται η αγανάκτησή μου. Πώς είναι δυνατόν άτομα που γεννιούνται και ζουν στη εποχή της πολυπολιτισμικότητας και του διεθνισμού, κάτι που προυποθέτει σεβασμό προς το διαφορετικό, να δέχονται επιρροή από τέτοιου είδους προκαταλήψεις και στερεότυπα; Γιατί να υπάρχει αυτό το ειρωνικό γέλιο όταν κάποιος απευθύνεται στο θείο ζητώντας υποστήριξη για κάτι που τον προβληματίζει; Ή όταν κάνει το σταυρό του; Αυτού του είδους τη συμπεριφορά δεν μπορώ να την συμμεριστώ για κανένα λόγο. Προσωπικά, δεν είμαι απόλυτα σίγουρος σε ποιο σημείο βρίσκομαι όσον αφορά την πίστη. Αν και νιώθω μία έλξη προς αυτή, δεν μπορώ να είμαι σίγουρος ακόμα αν είναι όντως δυνατή,αληθινή και ανιδιοτελής. Και πιστεύω ότι δεν είναι δυνατόν να το νιώσω σύντομα. Θεωρώ ότι το «πιστεύω» ή το «δεν πιστεύω» δεν έχουν απολύτως κανένα νόημα όταν προφέρονται από κάποιον που έχει ζήσει τόσο μικρό χρονικό διάστημα(π.χ. 18 χρόνια για εμένα), εφόσον απαιτούν βαθιά και ουσιαστική εσωτερική αναζήτηση(keep in mind ότι τα-τουλάχιστον!- 12 χρόνια αυτή δεν εμφανίζεται σε μεγάλη «ποσότητα»...).  Έτσι, όταν με ρωτάνε αν πιστεύω, δυσκολεύομαι να δώσω απάντηση :Ρ. Παρ’όλα αυτά, όταν βρίσκομαι σε συζητήσεις αυτού του περιεχομένου παρακολουθώ προσεκτικά τα λεγόμενα αυτών που δεν πιστεύουν. Αφουγκράζομαι τις ανησυχίες τους, την αμφισβήτησή τους, την άρνησή τους να αποδεχθούν κάτι που δεν μπορεί να εξηγηθεί. Κατανοώ πόσο δυσκολεύονται και δεν θεωρώ-όπως θα μπορούσε να θεωρήσει ένας «σκεπτόμενος» πιστός- ότι επιλέγουν τον «εύκολο δρόμο» αντί να προσπαθούν να καταλάβουν το μεγαλείο της πίστης. Γιατί λοιπόν δεν ακολουθούν και αυτοί την ίδια στάση; Γιατί δεν ενστερνίζονται την ανάγκη των «αντιπάλων» τους να αντλούν δύναμη από κάτι ανώτερο από αυτούς; Τί σημασία έχει αν αυτό είναι κάτι υπαρκτό ή όχι; Το αποτέλεσμα είναι αυτό που μετράει στην προκειμένη περίπτωση: η ψυχική ενίσχυση, η στήριξη που χρειάζεται ο καθένας για να αντιμετωπίσει αβάστακτα προβλήματα ή ακόμα και καθημερινές δυσκολίες. Ποιό το νόημα αν αυτή κερδίζεται μέσω της πίστης ή μέσω της αναζήτησης καταφυγίου σε έναν άνθρωπο που, εκείνη τη στιγμή, είναι με τη σειρά του ανώτερος ψυχικά; Φυσικά, αναφέρομαι σε συγκεκριμένους μη-πιστούς, καθώς είμαι ορκισμένος εχθρός της τάσης για ομαδοποίηση των ανθρώπων που επικρατεί. Κάτι τελευταίο και μπορείτε να πάρετε το ντεπόν σας και να ξεκουραστείτε :Ρ. Με στεναχωρεί ιδιαίτερα αυτή η κατάσταση, αλλά ελπίζω ότι κάποτε όλα τα στερεότυπα θα ξεθωριάσουν. Εναποθέτω τις ελπίδες μου σε ανθρώπους που ξέρω ότι ακόμα ελπίζουν και προσπαθούν με τη διαλλακτικότητά τους να αλλάξουν κάτι. Αρκετή συγκίνηση για σήμερα :Ρ.

*Έγραφα αυτή την ανάρτηση στο κινητό(στις σημειώσεις)  όπως επιστρέφαμε και την είχα σχεδόν τελειώσει όταν φτάσαμε. Την έδωσα στην μάνα μου να τη διαβάσει(γιατί της αρέσουν αυτά :Ρ) και πάτησε πάνω στον κάδο :@(ανάθεμα τα κινητά με οθόνη αφής -.-). Και... στα σκουπίδια η σημείωση... Προσπάθησα με τα χίλια ζόρια να θυμηθώ τίποτα. Μόνο η μάνα μου ξέρει τι άκουσε :Ρ.