Safe inside Myself

Συναισθήματα... Αυτές οι ηλεκτρικές διεγέρσεις που μπορούν να ελέγξουν κάθε λεπτό της ημέρας σου. Σε κάνουν χαρούμενο, ενθουσιασμένο, ευτυχισμένο, λυπημένο, δυστυχισμένο, οργισμένο, φοβισμένο... Δεν γίνεται να ξεφύγεις. Τουλάχιστον αν δεν θέλεις να καταλήξεις ο πιο δυστυχισμένος άνθρωπος του κόσμου. Γίνεται όμως να τα αναβάλλεις... Να κλείσεις για λίγο τον «διακόπτη», να κερδίσεις χρόνο, να πάρεις κουράγιο και να βρεις τη δύναμη να συνεχίσεις. Αισθάνομαι ότι νιώθω περισσότερα απ’όσα μπορώ να κουμαντάρω μερικές φορές, όπως πολλοί. Όμως, αυτό είναι μέρος της ανρθωπινης φύσης. Και η ομορφιά της ταυτόχρονα. Μόνο μηχανές θα μπορούσαν να αντέξουν συγκεκριμένη «ποσότητα» συναισθημάτων. Οπότε δεν απογοητεύομαι, ούτε πέφτω σε απόγνωση. Απλά κλείνω τον «διακόπτη». Δεν γίνεται όμως να τον αφήνω έτσι για πάντα. Πρέπει να τον ανοίγω όσο και αν φοβάμαι τι θα γίνει. Όσο και να αισθάνομαι ότι δεν θα μπορέσω να ξεμπερδέψω αναμεμειγμένα συναισθήματα. Παρ’όλο που είμαι, συνήθως, φρικτά οργανωτικός, αυτά που νιώθω αποτελούν μία εξαίσια σαλάτα. Και δεν λέω ότι σε μία σαλάτα κοιτάς να ξεμπερδέψεις τα υλικά, αλλά σε ενδιαφέρει συγχρόνως και ποιο την κάνει πιο νόστιμη! Whatever ξέφυγα :Ρ. Το χειρότερο είναι ότι δεν μπορώ να μιλήσω για αυτά. Να το πω σε κάποιον που ίσως έχει καλύτερες πιθανότητες(ή τεχνικες) να βγάλει άκρη από αυτό το μπλέξιμο. Και δεν είναι καιρός για ψυχολόγους, έχω και ένα πιάνο να πληρώσω :Ρ. Οπότε μένουν όλα μέσα. ΟΛΑ. Και έτσι ο «διακόπτης» μένει κλειστός για ακόμα μεγαλύτερο διάστημα...