Ήρθε η ώρα για άλλη μία άκυρη ανάρτηση :Ρ. Ή,
ακριβέστερα, άκυρη έμπνευση :Ρ . Ήμουν στο μετρό και-για πρώτη φορά στη ζωή
μου- ήμουν ολομόναχος στον σταθμό! Ένας αρκετά μεγάλος σταθμός, φωτισμένος αλλά
εντελώς άδειος. Η σιωπή που επικρατούσε ήταν... μαγική! Μόνο σε κάτι τέτοιες
στιγμές ηρεμίας και γαλήνης(και νεκρικής σιγής) συνειδητοποιείς πόσο σημαντική
είναι η ησυχία. Σε τέτοιες στιγμές ενεργοποιείται στο μέγιστο βαθμό η φαντασία,
οι σκέψεις γενικότερα. Όλες οι σκέψεις φαίνονται πιο απλές, όλα ξεθολώνουν και,
παρ’ όλο που δεν ακούγεται τίποτα, έχεις την αίσθηση ότι ακούς τον ίδιο σου τον
εαυτό! Οι σκέψεις αυτές παίρνουν μορφή, παράγουν ήχους, αποκτούν χρώματα δίνοντάς σου τη δυνατότητα να της αναλύσεις χρησιμοποιώντας
τις αισθήσεις σου. Ο τρόπος που ένιωθα ήταν υπέροχος. Ευχόμουν να υπήρχαν περισσότερες
στιγμές σαν αυτή. Αλλά που... Φασαρία και κακό, κάθε μορφή ηχορύπανσης καθιστά
τις αισθήσεις μας να υπολειτουργούν! Βέβαια, υπάρχουν πάντα ήχοι που τις βοηθούν,
είμαι από τους ανθρώπους που το βιώνουν αρκετά συχνά. Όμως μου λείπει και αυτή
η ησυχία. Μου είναι απαραίτητη μία φορά στο τόσο. Κάπου εκεί θυμήθηκα πόσο θέλω
να περάσουν τα χρόνια για να προσπαθήσω να βρω το δικό μου σπίτι. Μετά από λίγο
τράβηξα και μία φωτογραφία για να θυμάμαι πόσο ωραίο ήταν αυτό που ένιωσα ;) .
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου