Crack

"The-horror... No-no-no-no-no-no-no... THE HORROR. No, it's not going to be fine! Change is never fine. They say it is, but it's not."

Σοβαρά τώρα :P .

 Ας κάνω έναν παραλληλισμό. Σκεψου τη ζωή σου σαν ένα δέντρο με πολλά κλαδιά, καθένα από το οποίο καταλήγει σε μικρότερα κλαδάκια. Έστω ότι στο δέντρο αυτό υπάρχει ένα πολύ γερό, χοντρό, σταθερό κλαδί, ένα από τα σημαντικότερά του. Του δίνει αλόγιστη δύναμη, βοηθάει στη συντήρηση άλλων έτσι, ώστε κάθε φορά που κάποιο λυγίζει ή ετοιμάζεται να σπάσει αυτό είναι εκεί και μοιράζεται το βάρος. Με αυτό το τρόπο το δέντρο είναι προστατευμένο. Ξαφνικά το κλαδί αποκτά ρωγμή. Αυτή εξαπλώνεται σταδιακά και τελικά ένα από τα βασικότερα θεμέλια του δέντρου σου χωρίζεται σε δύο κομμάτια που είναι σχεδόν αδύνατο να ξαναενωθούν, τουλάχιστον αν δεν έχουν μία αμοιβαία τάση. Παραμένουν και τα δύο πάνω στο δέντρο αλλά δεν είναι "ένα" πλέον, είναι δύο ξεχωριστά κλαδιά που μπορούν να στηρίξουν τα αδύναμα παρακλάδια με τη μισή δύναμη, μη μπορώντας να συνυπάρξουν όταν τα δεύτερα λυγίζουν. Έτσι το δέντρο πρέπει να επιλέξει ποιο από τα δύο θα βρεθεί στο κάθε παρακλάδι. Πρέπει να πάρει τις απαραίτητες προφυλάξεις ώστε να μην συνυπάρξουν. Φυσικά, κάποια παρακλάδια δεν θα αντέξουν, θα σπάσουν με ήχο που θα θυμίζει εκείνο όταν η ρωγμή αποτελείωσε το κάποτε σταθερό κλαδί. Άλλα θα ανθίσουν με την παρουσία του ενός, άλλα με του άλλου και παρ'όλο που και τα δύο ανθισμένα κλαδάκια θα είναι πάνω στο ίδιο δέντρο, η ευτυχία δεν θα είναι κοινή. Θα είναι μισή από εδώ και μισή από εκεί. Δεν θα είναι ακέραια. Το δέντρο θα βρει τη λύση, πάντα τη βρίσκει. Αλλά μέχρι τότε;

Αυτά για την αλλαγή, για άλλη μία φορά...