Πόσα έχουν αλλάξει!
Πόσες φορές -μάταια- εύχεται κανείς να ήταν όλα όπως πριν... Όπως τα ήξερε, τα
έζησε, τα αγάπησε. Μία αυτοματοποιημένη σε πολλούς ανθρώπους νοσταλγία ικανή να
τους "σιγοτρώει" από μέσα προς τα έξω. Αλλά όλο αυτό είναι ανούσιο.
Τελικά, συνειδητοποιείς ότι δεν αξίζει. Δεν αξίζει να πονάς και να πονάνε και
οι γύρω σου. Γιατί ο άνρθωπος πληγώνει όταν πληγώνεται. Συνήθως. Κι όχι μόνο
γι' αυτό. Αλλά επειδή όταν κάτι τελειώνει, αρχίζει, κατά πάσα πιθανότητα, κάτι
άλλο. Πως να το σταματήσεις όμως! Η νοσταλγία είναι ισχυρή δύναμη...
Κι όμως, τις περισσότερες
φορές είναι πιο απλό απ' ότι φαντάζει. Μία μικρή ένδειξη ότι κάτι έχει
απομείνει, μία απειροστή ποσότητα
"ίδιου", μπορέι να αποτελέσει το πιο γερό θεμέλιο για κάτι καινούριο,
διαφορετικό. Η νέα αυτή δημιουργία δεν είναι δεδομένο πως θα εξελιχθεί. Πολλές
οι πιθανές διαδρομές, όπως άλλωστε συμβαίνει με οτιδήποτε νέο. Δεν είναι μόνο
ότι "αξίζει να προσπαθήσεις". Δεν είναι αυτή η ορθή λογική. Είναι μία
διαδικασία γνωριμίας που ξεκινάει από την αρχή, όχι από τη μέση. Άμα η
διαδικασία δεν είναι ευχάριστη τότε δεν λειτουργεί η όλη κατάσταση. Δηλαδή δεν
λειτουργεί άμα επανέλθει η νοσταλγία; ΟΧΙ. Τότε φταις ΕΣΥ, που αρνείσαι να το
αντιμετωπίσεις όπως είναι. Δεν θα λειτουργεί όταν-επαναλαμβάνω- η διαδικασία
γνωριμίας δεν είναι ευχάριστη. Δεν δίνει χαρά πως το λένε. Συνεπώς, κύρια
προυπόθεση είναι να γνωρίζεις πως έχει το πράγμα.
Έτσι, λοιπόν,
περιμένω μία ένδειξη. Νομίζω ότι ξέρω πως έχει η κατάσταση. Το αποδέχομαι.
Ζητώ, ελπίζω σε ένα λόγο ώστε να αρχίσω από την αρχή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου